หากเราเดินมาถึงจุดๆ หนึ่ง มองไปข้างหน้าก็ว่างเปล่า
หันกลับไปข้างหลัง ก็เดินมาไกล จนเกินจะหันหลังกลับ..

ถ้าเป็นเรา เราจะทำยังไง อยู่เฉยๆ รอใครสักคนมาเดินเป็นเพื่อน..
หรือเดินกลับทางเดิม เสียเวลานิดหน่อย แต่ก็ดีกว่าเดินต่อไปอย่างไม่มีจุดหมาย

หรือ..เชื่อ..เชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิด เชื่อในสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ แล้วออกเดินทางต่อไป
แม้มันจะยาวนาน..แม้มันจะมองไม่เห็นจุดหมาย..แม้มันจะเหนื่อยล้ากายและใจ

ว่ากันว่า.."หัวใจ" คือ คำตอบ

ถ้าเรายังไหว และหัวใจยังไม่เปลี่ยนแปลง..

ถ้าเราสับสน..ให้หลับตา ฟังเสียงหัวใจ..
แล้วเดินไปช้าๆ แล้วให้สมองคอยนำทาง

ไม่มีผิด..ไม่มีถูก

สักวัน..สักวัน
ปลายทาง..คงมีคำตอบ